Y-weblog

We zijn weer terug van vakantie!
In het kort onze ervaringen:

• Voorbereiding: omdat de parkeerterreinen op Schiphol vol waren, en we toch graag met eigen vervoer wilden, hebben we op de vertrekdag overnacht in het Crowne Plaza Hotel in Hoofddorp waar de auto 2 weken mocht staan. Shuttle Service helaas alleen tussen 06.00 en 24.00, dus met de taxi heen en terug. Verder prima geregeld (vraag naar Park and Go voor deze service).
• Vlucht: was met Transavia, geen vertraging gehad, de service aan boord is verminderd ten opzichte van vorig jaar; geen gratis hapjes en drankjes meer. Vanwege het veiligheidsbeleid op Schiphol is het niet toegestaan drinken mee te nemen aan boord.
• Aankomst: vliegveld Havalimani bij Antalya (AYT) is een modern vliegveld (niet te vergelijken met Bodrum waar we 2 jaar geleden op vlogen, dat was een treurige bedoening). Met een slurf het vliegtuig uit, na aankomst binnen EUR 10,- voor visumkosten betalen en daarna de koffers van de band vissen en naar buiten.
• Transfer: airco bus, 1 uur rijtijd naar ons appartementencomplex Heaven Beach in de plaats Kumköy bij Side.
• Ontvangst: op z’n Turks, hartelijk, alles geen probleem.
• Appartement: gratis airco en satelliet-TV (ook BVN; de Wereldomroep op TV). Twee slaapkamers, eenvoudig ingerichte keuken (met broodsnijmes!), koelkast, kookplaatje. 3 (!) balkons waarvan 2 met zeezicht.
• Weer: overdag tussen de 30 en 35 graden (in de schaduw) ’s nachts een graad of 26. De eerste week geheel zonnig, de laatste week wat meer bewolkt.
• Zee: piswarm water, aardig wat golfjes.
• Ligging: aan de overzijde ligt hotel Side Sun waar de gehele dag animatie plaatsvindt voor het hoofdzakelijk (?) Duitse publiek (het Liebe gäste is niet van de lucht). Dit geeft vooral ’s avonds overlast maar stopt om 23:00. Aan de andere kant een braakliggend terrein (wellicht over een aantal jaren ook bebouwd?). Het complex heeft een eigen strandopgang met gratis strandstoelen.
• Eten/drinken: het complex heeft en eigen bar/restaurant waar we erg vaak hebben gegeten (ook omdat er weinig restaurants in de directe omgeving zijn). Het eten was lekker (veel keus op het menu, waaronder diverse stoofpotten, verse vis, vleesgerechten en (Turkse) pizza’s), gezond (altijd een flinke berg salade erbij) en erg voordelig (voor 30 Euro eten en drinken met z’n drieën). Op het strand liep Mehmet (”was trink”), sprak helaas bijna geen woord over de grens maar zorgde toch altijd voor een welkom en een praatje. Bier was 2 Euro, fris voor 1.
• Shoppen: viel tegen, daarvoor kun je toch beter naar Side gaan. Wel een aantal stalletjes met de bekende spullen (goedkope kleding en souvenirs).
• Vervoer: de Dolmus tussen Kumköy en Side/ Manavgat stopte op 100 m. Voor 1 Euro pp word je vervoerd.
• Excursies: de bekende uitstapjes (jeep-safari, waterpark, toeristische route). Wel aan de prijs, maar meestal inclusief lunch.
• Hammam: tot onze verbazing een behoorlijk westers-aandoend ‘health & beauty‘-complex inclusief sauna, stoombad, modderbad. Uiteraard mèt scrubben en zepen op de warme steen en massage, beide achter een mooie eikehoutendeur verstopt. Volledig gemengd, wel met badkleding. Binnen krijg je gratis slippers en handdoek.
• Terugreis: prima shoppen op de luchthaven. Turkije ligt buiten de EU, dus je kunt belastingvrij boodschapjes doen. Hier geen probleem met meenemen van water oid aan boord (toch vreemd, het was hetzelfde vliegtuig). Blijkbaar kun je gemakkelijker vloeistoffen Europa binnenbrengen dan er uit.

Dit was weer een prima vakantie!

Zondag 3 augustus was het dan eindelijk zover: ik mocht naar de Familie Bofkont Workshop. Gekregen van broer, schoonzus en nichtje voor m’n verjaardag. De boerderij van Dafne Westerhof was niet echt makkelijk te vinden, ergens tussen Amstelveen en Uithoorn, maar gelukkig zagen we op een gegeven moment een groot aantal auto’s langs de dijk geparkeerd staan, dus daar moest het wel zijn.
Ik werd enthousiast ontvangen, de contributie mocht in de varkensspaarpot, en toen kon ik naar binnen. Ik was beslist niet de enige die naar deze workshop was gekomen! Ongeveer 45 anderen hadden zich ook opgegeven, gezinnen, stelletjes, vriendinnen, oud en jong, maar allemaal met één ding gemeen: echte dierenliefhebbers. Ik bevond me dus in goed gezelschap! Direct werd m’n blik al getrokken naar 2 schattige zwarte baby-zwijntjes die overal tussendoor trippelden. Praktisch iedereen kreeg zwakke knieën van deze schatjes, dus het ijs was snel gebroken.

Na koffie, thee en scharrelappeltaart (dat is uiteraard niet appeltaart die scharrelt, maar een taart gemaakt van o.a. scharreleieren), heette Dafne ons van harte welkom en vertelde ze over haar achtergrond als communicatieadviseur, hoe ze iets wilde doen met haar boeren-achtergrond en besloot zich te melden bij de boerenschool in Barneveld om over het boerenbedrijf te leren. Daar werd ze vervolgens geconfronteerd met een verplicht onderdeel in de cursus: het onverdoofd castreren van baby-biggetjes. Zij weigerde dit pertinent, en besloot iets tegen deze misstanden te doen. Ze zocht en vond uiteindelijk de verwaarloosde hoeve in Amstelveen, die ze eigenhandig opknapte. Sindsdien voert zij positieve actie voor dierenwelzijn om consumenten te verleiden over te stappen op “groen vlees”, en heeft zij in de loop der jaren steeds meer vaste bewoners op haar boerderij gekregen.

Tijdens haar introductie liet Dafne nog een aantal wapenfeiten op ons los t.a.v. varkens:

• Varkens zien weinig maar ruiken akelig goed. Noooooit je hand aanbieden aan het varken om ter kennismaking aan te ruiken. Het dier ziet niets maar ruikt wél dat je twee weken geleden appeltaart hebt gegeten. ‘Hmmm, lekker!” denkt ‘ie, en HAP, weg is je vinger!
• De staart van het varken is hun communicatiemiddel, ze lezen daaruit bij elkaar af hoe de vlag ervoor staat. Voor het vrouwtjes-varken is de staart tevens een soort onderbroek. Des te zieliger dat praktisch alle varkens in NL staartloos door het leven gaan.
• In de bio-industrie wordt bij biggetjes de staart en testikels verwijderd en slagtanden afgevijld, allemaal onverdoofd.
• Een varken heeft ernstige hoogtevrees. Til je hem op, dan schreeuwt ‘ie het uit van angst. Vaak wordt dit schreeuwen niet herkend als angst.
• Je kent ze wel, die leuke ansichtkaarten met biggetjes erop. Fotografen halen voor dit soort foto’s de biggetjes op, nemen ze mee naar de studio, maken er leuke foto’s van en dan…. gaan ze direct door naar de slacht. Er kan dan nl. niet meer gegarandeerd worden dat ze tijdens de reis of in de studio geen ziekte o.i.d. hebben opgelopen.
• Staan varkentjes op de foto met hun bekkie open, dan schreeuwen ze en zijn ze bang.
• Bij Dafne op de boerderij mogen de varkens gewoon van ouderdom sterven, maar aangezien alle varkens in NL voortijdig geslacht worden, weet niemand eigenlijk hoe oud ze precies kunnen worden, wat hun ouderdomskwaaltjes zijn e.d.

Enfin, genoeg van deze treurigheid, hierna volgde de “fun part”: kennismaking met de dieren op de boerderij! We liepen een heel stuk over de weilanden waar de varkens lekker stonden te wroeten. Ondertussen liep Wildeman, een zwijn (en zoon van Evert, écht waar) als een hondje met ons mee te draven. We hebben de koeien een borstelbeurt gegeven en al even kunnen voelen hoe stug de vacht van een varken is; ’t is net een kokosmat.
Daarna gingen we met z’n allen een open schuur in waar een lekkere dikke laag stro lag en warme lampen hingen: de varkensmassagesalon. Hier en daar lagen bulten stro, en als je goed keek, zag je daaruit alleen een varkenssnuit steken. Varkens houden, net als mensen, van slapen onder een laagje. We mochten allemaal een plekje zoeken, en we zaten goed en wel toen een aantal varkens zich al aanboden voor een massagebeurt. Aagje, een joekel van een varken, schurkte zich al heerlijk tegen mij aan, terwijl Wildeman als een wilde aan het ritsje van m’n broekzak stond te rukken. We kregen allemaal uitgelegd wat het betreffende varken lekker vindt en wat beslist niet, en daarna ontstond een serene rust waarin een stuk of 20 mensen met volle overgave bezig waren “hun” varken een ontspannen massage te geven.
Ik heb het altijd al gedacht maar nu weet ik het zeker: varkens zijn ontzettende leuke, lieve, eigenwijze “personalities”.
Bedankt voor deze leuke middag, en wie weet geef ik me op voor de workshop varkensmassage voor gevorderden!
Meer foto’s zijn te vinden op http://www.familiebofkont.com/images/2008/20080803-Familie-Bofkont-Workshop/

Beste bezoeker,
u zult het een paar weken zonder mij moeten stellen; ik ben er namelijk twee weken tussenuit met vrouw en dochter. Deze periode zal ik verblijven in het land van de kalkoenen, tevens geboorteland van Sinterklaas en land van oorsprong van de tulp. Turkije dus!
Nu u dit leest zal mijn lichaamshouding waarschijnlijk horizontaal zijn; zwemmend in het zwembad of zee, liggend onder een boom of in mijn bed. De kans is ook bijzonder groot dat er zich restanten van alcohol in mijn bloedbaan bevinden.
Kortom: u moet het eventjes doen met de plaatjes (helaas kon ik geen webcam in de buurt vinden die het wèl deed) en deze link die naar het weerbericht voert.
Ik wil u daarmee ook meteen erg veel sterkte wensen om deze periode door te komen!

Afgelopen vrijdagavond hebben we meegelopen met een avondwandeling van Natuurmonumenten in het Corversbos bij ’s Graveland. Het doel was een Reeëntocht te maken. Omdat het nu bronsttijd is voor deze dieren zou de kans groot zijn dat we er een aantal zouden kunnen ’spotten’.
We vertrokken vanaf de parkeerplaats van de begraafplaats aan de Beresteinseweg in ’s Graveland, onder begeleiding van een gids van Natuurmonumenten.
Al vrij snel zagen we een ree lopen; terwijl we de ene kant op keken maakte één ree er achter onze rug een mooie show van. Verder zagen we ook hoe bronstig mannetjesreeën kunnen zijn; in de verte zat er eentje de hele tijd achter  een vrouwtje (geit heet dat) aan en probeerde haar tevergeefs te bestijgen; ze zal wel verlegen zijn geweest met al dat kijkende volk.
Ik vond het ook wel iets koddigs hebben; allemaal volwassen mensen die ’stilletjes’(met veel gekraak) op zoek zijn naar kleinwild; als ik ree was zou ik het me bescheuren.
Al met al was het toch een geslaagde avond; zelfs de gids had nog niet eerder zoveel reeën gezien in het Corversbos.

Mijn computer draait Microsoft Vista Home Edition Premium, en omdat Service Pack 1 uit is wilde ik deze toepassen.
En dat ging dus erg mis.
Halverwege de installatie een BSOD (Black Screen Of Death) met de melding !! 0xc0190036 !! 608/68459 (HelpPane.exe) . En een computer die het niet meer deed.
Gelukkig werkte de Startup Repair/ Opstartherstel-optie prima, maar toen was ik dus na enkele uren weer even ver als toen ik begon.
Ook een tweede keer nu vanuit safe-mode (F8 drukken bij het opstarten van Windows, net na de BIOS-meldingen) hetzelfde.
Tja, wat nu.
Een call aangemaakt bij HP, maar die wisten het niet.
Microsoft biedt gratis support aan voor Vista bij de SP1-upgrade, maar die wisten het uiteindelijk ook niet. Na het uitvoeren van een aantal controles (met als uitkomst dat er niets mis was) kreeg ik het advies om een reparatie-installatie uit te voeren. Wat zou je moeten repareren als er niets stuk is zou je zeggen? Blijkbaar is dit de standaard-oplossing voor de categorie ‘geen idee’.
Het enige dat zou helpen was een nieuwe installatie, maar omdat ik geen installatiemedia heb (alleen een set Recovery Disks) zou dat niet gaan. En dit was de oogst van een week lang iedere dag mailen met HP en Microsoft.
Enfin, een paar dingen geprobeerd; het eigenaarschap van het bestand c:\windows\Helppane.exe genomen en het bestand verwijderd, dit hielp ook niet.
Vandaag kwam ik een gouden tip tegen van een collega-blogger.

• Installeer Vista SP1 (download ‘m eerst als geheel bestand)
• Wanneer de boodschap !! 0xc0190036 !! 608/68459 (HelpPane.exe) komt; herstart de computer in Safe/ veilige Mode (F8 drukken bij het opstarten van Windows, net na de BIOS-meldingen), en zie: na wat gereutel en geratel gaat de installatie verder en komt het helemaal goed.

Supertip!

Afgelopen zaterdag zijn we naar Centerparcs Heijderbos gegaan om daar een duik te nemen in het subtropisch zwemparadijs.
We hadden van te voren telefonisch gereserveerd (en we waren niet de enige gasten van buiten die op het lijstje stonden), dus na betaling waren we van harte welkom.
Dochterlief had zich vooral verheugd op de wildwaterbaan èn op het zwemmen tussen de vissen in het koraalbad (om hier een filmpje van te zien, klik hier, dan in het menu rechts op aqua mundo, zoek op het plattegrondje in het midden naar Koraalbad video).
Ik had me op de ergste drukte voorbereid (het parkeerterrein was afgeladen vol), maar uiteindelijk was het toch een prima zwembad met uiteraard ook een golfslagbad).
Het zwemmen tussen de vissen moet je erg letterlijk nemen; het zwembad is in de vorm van een letter M gebouwd met links, midden en rechts een groot aquarium met prachtige kleurrijke vissen (”Nemo” was erg populair). Al met al was het een prima dagje uit zo!

ik kan me deze uitspraak van Dustin Hoffman in de film Rain Man nog goed herinneren.
Vandaag ging het bijna mis. Gelukkig bijna, het had veel erger kunnen aflopen!

De kranten staan er soms vol van; automatiseringsprojecten die floppen, uitlopen en/of enorme budgetoverschrijdingen kennen.
Wat is nu eigenlijk automatisering?
Volgens VanDale is Automatisering het automatisch-maken of -worden. Dat wil zeggen, dat werk dat eerder handmatig door mensen werd gedaan, nu geheel wordt overgenomen of vergemakkelijkt door de inzet van de computer.
Helaas is zo’n computer aardig dom; het ding voert alleen maar uit wat je ‘m vertelt. Daarom moet je precies aangeven wat er moet gebeuren, en dan komt dat wel goed.
Ik werk nu een jaartje of 10 in de IT (Ivoren Toren is een mooie uitleg van die afkorting), en wat ik in die tijd ervaar is dat het voor veel gebruikers erg lastig is om hun dagelijkse bezigheden in strakke schema’s te gieten en eenduidig op te schrijven wat het werk nu eigenlijk inhoudt.
Probeer dat dan maar eens te automatiseren (is alles wel te automatiseren?). Logisch dat het eindresultaat tegenvalt!

Afgelopen zaterdag zouden we een dagje uit met m’n schoonmoeder. We hadden gedacht een ritje rond de Haarlemmermeerpolder te gaan maken, maak een blik naar buiten en naar het weerbericht maakte duidelijk dat daar weinig lol aan zou zijn; niemand buiten en allemaal grote druppels op de autoruiten.
Ze kwam zelf met de suggestie aan om te gaan kijken naar het zandsculpturenfestival in het voormalige expogebouw van de Floriade in Vijfhuizen (gemeente Haarlemmermeer), dus daar zijn we maar naar toegegaan.
Op de parkeerplaats kwamen we een man tegen die na het bekijken van de toegangsprijzen toch maar naar Noordwijk ging; gratis en ook zandsculpturen.
De toegangsprijzen waren inderdaad niet mals; een kleine 10 Euro per persoon. Het voordeel was dat het overdekt was, erg rustig en goed te belopen (schoonmoe loopt met een rollator). Binnen was het nodige verbeeld over Michiel de Ruijter (vorig jaar neergezet vanwege het Michiel-de-Ruijterjaar), aangevuld met een groot aantal zaken die met de oproep van het WereldNatuurFonds te maken hebben; red de Noordpool.
Ik vind het verbazingwekkend dat het er allemaal (nog) zo strak en netjes uitzag; het leek eerder gebeeldhouwd dan uit rivierzand gemaakt.
Het was echt de moeite waard om een uurtje rond te lopen en, omdat het zo rustig was had je alle gelegenheid om een extra rondje te doen.

In de Volkskrant van afgelopen zaterdag stond een voorpagina-artikel over de compensatie van de uitstoot van broeikasgassen door het aanplanten van bomen.
De aanleiding van het artikel was de wervingsactie van de ‘groene’ energiemaatschappij Greenchoice voor hun Bosspaarplan. Met dit ‘plan’ zou je een stukje bos in de Braziliaanse Amazone kunnen kopen waarmee compensatie voor verstookte fossiele brandstoffen wordt verkregen. Onder de deelnemers van dit spaarplan wordt een vliegreis verloot naar het betreffende bos (wat op zichzelf al een vreemde prijs is natuurlijk).
Wat mij triggerde was de volgende uitspraak van directielid Rexwinkel van Greenchoice (op de vervolgpagina). Hij zei “.. moeten we voorkomen dat er charlatans opstaan die bomen planten in hun achtertuin en dat gaan verkopen als klimaatcompensatie.”
Hieruit blijkt maar weer dat deze meneer er helemaal niets van begrijpt.
Het vastleggen van CO₂ uit de atmosfeer vindt plaats tijdens de groei van gewassen. Vooral jonge bomen zetten tijdens hun groei CO₂ uit de lucht om in hout.
Het stukje bos in de Amazone dat als compensatiebos wordt gepromoot is een bestaand bos dat per definitie niet erg hard zal groeien en dus geen groter(re) hoeveelheden CO₂ vastlegt.
Daarentegen een boompje dat een ‘charlatan’ ergens aanplant zal verhoudingsgewijs veel meer CO₂ opnemen en vastleggen.
Meneer Rexwinkel is volgens mij veel meer geïnteresseerd in zijn eigen nering dan in het uit de lucht halen van broeikasgassen!